پیروزی دیپلماتیک بزرگ و آینده‌ی مبهم

فلسطین از نهاد ناظر به دولت ناظر غیرعضو ارتقا یافته. ابومازن صاحب پیروزی بزرگی شده که موشک های حماس هرگز قادر به آن نبوده است. جای بسی خوشبختی است که چنین برد بزرگی از راه دیپلماسی به دست آمده و نه از طریق جنگ و خونریزی.
متاسفانه دولتهای بزرگ غربی باز هم به ثابت کردند که در مناقشه خاورمیانه نه تنها بی طرف نیستند بلکه هواداری بسیار غیر منصف هستند. کانادایی که آنچنان نگران حقوق بشر در ایران است رای منفی می دهد و انگلیس و آلمان رای ممتنع! و اینهمه صداقت و یکرویی مثل همیشه این درس بزرگ را تکرار می کند که هیچ کس دلسوز مانیسست و بیچاره آنانی که دندان طمع به الطاف چنین دوستانی را از بیخ و بن نمی کشند.
راه حل اول و آخر مناقشه خاورمیانه راه حل دو کشور است. اگر زمانی تقسیماتی منصفانه اعراب فلسطینی و یهودیان اسراییلی را صاحب دو کشور همسایه کند، احتمال می رود خاورمیانه روی آرامش به خود ببیند و دو طرف دعوا بتوانند مثل انسان در کنار هم زندگی کنند؛ اگر چه با حضور رادیکالها در دو طرف دعوا و دلسوزیهای قدرتهای منطقه ای و جهانی چنین آرمانی دور از دست به نظر می آید!

نوبل صلح برای صالحان

در راستای اهدای جایزه صلح نوبل به اتحادیه اروپا پیشنهاد می شود:

جایزه صلح نوبل سال آینده به خاله ی آنگلا مرکل اهدا شود. سال بعد به عمه‌ی جیمز کامرون اهدا شود. سال بعدتر به داییِ پسرعمویِ فرانسوا اولاند اهدا گردد.

همچنین تقاضا می شود به پاس فعالیتهای حقوق بشری مجدانه و صلح طلبانه نتانیاهو جایزه ی بعدی به ایشان اهدا شود تا مقابل شیمون پرز قهرمان صلح (!) کم نیاورد.

در نوبت قرار دادن مقامات ارشد کشور ما، کره شمالی و سوریه نیز موجب سپاس دوچندان خواهد بود!

منورالفکرتر از مال ما

بچه های خوبم، می خوام براتون یه قصه بگم. این تپل مپل که می‌بینید، بمب ایرانیه. صداش چه جوریه؟ بوووووووومبببب! آفرین بچه ها! اسنادش هم موجوده، چی؟ اسنادش هم، موجوووووووده! آفرین!  

تو، آقا، داداش، خودت، آره. خودت رو می گم که اون گوشه نشستی. بگم؟ بگم؟ ... بگم همسرت ...؟ ***

***

نتیجه اخلاقی:

جداً خوشحال شدم نتانیاهو اون تئاتر رو تو صحن علنی راه انداخت. چرا؟ چون فهمیدم از رئیس جمهور ما ...تر هم پیدا میشه! و این باعث اعتماد به نفس آدم میشه که بفهمه تو دنیا تنها نیست، مخصوصاً که الان دیگه قذافی و جرج بوش هم نیستن مردم رو بخندونن!

من می دونم کارمون تموووومه!

کانادایی‌ها ارتباط دیپلماتیک‌شان را با ما قطع کردند با این دلیل که:«ایران را بزرگترین حامی تروریسم در دنیا می‌دانند».
اسراییل روزی چندبار پیام فدایت شوم برایمان می‌فرستد!
انگلیس هم که به لطف برادران بسیجی پیشتر به صف قهری‌ها پیوسته.
بقیه دنیا هم یا با اخم نگاهمان می‌کنند یا به زور جواب سلام‌مان را می‌دهند.
بساط تحریم هم چنان گلویمان را فشرده که نای نفس کشیدن‌مان نیست، البته بزرگان قوم کم نمی‌آورند چون قمار باز اگر نگوید ... آنوقت... .
خلاصه وسط این‌همه بدشانسی و مصیبت کافی است رامنی در انتخابات دو ماه آینده آمریکا پیروز شود تا کابوس‌های ریگانی برایمان زنده شود.
نمی‌دانم با این اوضاع و احوال چه آینده‌ی ناخوشی در انتظار ماست؟ و در چنین احوالی است که این دیالوگ طلایی به کار می‌آید:
گالیور، جان مادرت نقشه رو رد کن بره!

اجلاس سران عدم تعهد

• این روزها ورودی و خروجی همه شهرها ایست و بازرسی زده اند و برای هر سفر کوتاهی باید کلی معطل تفتیش ماشین باشی. تازه وقتهایی که شیفت نیروهای بسیج و سپاه است برخوردهایشان چندان با مردم مناسب نیست. اجلاسی که توی پایتخت برگزار می شود چه ربطی به شهرهای دیگر در سراسر کشور دارد؟ اینقدر از امنیت خودمان نامطمئنیم؟ با این حساب آمریکائیها برای برگزاری مداوم جلسات سازمان ملل در نیویورک دائماً باید در کشورشان حکومت نظامی برقرار کنند!
• احمدی نژاد که در افتتاحیه صحبت می کرد دائم منتظر بودم فحش و بد و بیراه به اسراییل را شروع کند و کلی حاشیه و جنجال را موجب شود. خوشبختانه این کار را نکرد و به همان سخنان تکراری هشت ساله درباره مدیریت جهان بسنده کرد. آقای احمدی نژاد حال دادن به هوگو جان را هم از یاد نبردند، هر چه باشد او برادر دینی و رفیق گرمابه و گلستان است!
• ماجرای ترجمه ی دلقک وار سخنرانی آقای مرسی هم که اینقدر ضایع بوده که نیاز به توضیح بیشتر ندارد. 
• این چه عدم تعهدی است که مجموعه ای است از متعهدترین کشورها؟! ایران، سوریه و سایر برادران کمونیست که به روسیه و چین کاملا تعهد دارند. قطر و عربستان و سایر رفقا دربست چاکر ایالات متحده هستند. این وسط کی غیر متعهد است؟
• خلاصه این اجلاس هم تمام شد، بنزهای چندصد میلیونی ماند و دولت ماند و صورتحساب میلیاردی هتلها و رستورانها و پروازها و هدایا و البته هزینه‌های میلیاردی نیروهای امنیتی! و مردمی ماندند که کنفرانس سران سبب نمی‌شود سرشان از زیر تیغ تحریم به در آید. و چاره‌ای برایشان نمی ماند جز به تمسخر گرفتن این سیرک بزرگ: 

بیا پایین مرتیکه اونجا چه غلطی می کنی؟ (رایزنی‎ دیپلماتیک با نماینده قبیله گابون که از لوستر اجلاس آویزان شده است‎)

خنده‌ی تلخ من از گریه غم‌انگیزتر است

مذاکرات هسته ای در مسکو جریان دارد. طرف غربی خواسته های زیادی دارد. تعلیق غنی سازی 20 درصدی، تعطیلی فوردو، بازرسی بی قید و شرط از پارچین و خروج اورانیوم غنی شده بیش از 5 درصد.
این بار بر خلاف گذشته ها نرمشی هم در مواضع دیده نمی شود تا امید داشت در ازای این همه، طرف ایرانی امتیاز دندان گیری کسب کند و بازی برد برد تمام شود. به ویژه اینکه طرف مذاکره کننده ی ایرانی می داند اگر خروج اورانیوم غنی شده از کشور را بپذیرد دستش برای چانه زنی خوالی خواهد شد.
همچنین یکدندگی مقامات ارشد و ناموسی کردن مسئله هسته ای کوتاه آمدن را برای مقامات ایرانی دشوارتر ساخته.
به هر حال مردم ایران از قرار به خوبی در یافته اند که امیدی به حل مشکل و به نتیجه رسیدن مذاکرات نمی توان داشت. چرا که به رویه ی معمول، قضیه را به سوژه ی جوکهای خود بدل کرده اند:
« پس از مذاکرات 5+1: 
جلیلی: من دیگه نمی تونم به این رابطه و مذاکره ادامه بدم.
کاترین اشتون: تو رو خدا این حرف رو نزن سعید، من حامله ام!»
یا
« فلان قومیت مشکل 5+1 را حل کردند:
 5+1=6 »

سیاستمدارانِ جنایت‌مدار

در عراق از یکسو نوری مالکی و دولت این کشور طارق هاشمی و همفکرانش را به اجرای حمله تروریستی متهم می‌کند و از سوی دیگر طارق هاشمی که معاون رییس جمهور است متقابلا نوری‌مالکی و دولتش را به دست داشتن در حملات تروریستی اخیر که طی آن حداقل 63 نفر کشته شده‌اند متهم می‌کند(+). بعید است بتوان تشخیص داد کدام‌یک راست می‌گوید، اما بالاخره با شناختی که دو طرف از هم دارند احتمال قریب به یقین تعدادی از ارشدترین مقامات این کشور در کشتن غیرنظامیان دست دارند.

یعنی به همین راحتی، آقای سیاستمدار برای رسیدن به خواست‌های سیاسی‌اش دستور داده صدها انسان بیگناه کشته شوند. بعد قرار است اینها اوضاعی بهتر از صدام را برای عراقی‌ها رقم بزنند!

نکته دیگر این است که ما شیعه و سنی‌ها کی می‌خواهیم یاد بگیریم که مثل بچه آدم کنار هم زندگی کنیم؟

داریم ضربه‌فنی می‌شویم

همین پریروز نوشتم بازی جنگ سرد ایران و آمریکا تا اینجا دو هیچ به نفع ایران است. اما کنفرانس رم برای تحریم نفت و بانک مرکزی ایران به علاوه‌ی اجلاس اعراب، تهدیدهای عربستان و تایید سایر اعراب نشان داد فوتبال غیرقابل پیش بینی است!

در بازی‌ای که اصطلاحات کشتی بیشتر با آن سازگار است، پس از فن زدن ایران آمریکا و غرب خیلی زود بدل زدند و ایران را تا مرز ضربه فنی پیش برده‌اند. حاکمان ما اینقدر دست در لانه زنبور کردند و به هر کشوری توانستند انگشت نمایی کردند تا همه دنیا به راحتی علیه ایران به توافق می‌رسند و تیغ را بیخ گلوی کشور می‌گذارند. البته تردیدی ندارم حاکمان ما با همه این احوالات باز هم گنده...زی خواهند کرد، اما واقعیت این است که روزهای پیش رو روزهای بسیار سختی برای مردم ایران خواهد بود.

متشکریم عزرائیل!

یک دیکتاتور دیگر هم مهمان جناب عزرائیل شد. با مرگ «کیم جونگ ایل» این سوال پیش می آید که:
آیا مرگ این دیکتاتور برای مردم کره شمالی به منزله‌ی پایان سالها دیکتاتوری و زجر خواهد بود؟
و اینکه آیا سایر دیکتاتورها درس خواهند گرفت؟

یونسکو و یک تصمیم انسانی

ابعاد سیاسی پذیرفتن فلسطین در یونسکو تقدیم به خود سیاستمداران. اما من جدا خوشحالم هنوز انسانهایی وجود دارند که علیه جریان آب شنا کنند. سر در پیشگاه بزرگترین قدرت جهان زمانی که حرف ناحق می زند خم نکنند و یک حق مسلم را تقدیم به ملتی که شصت سال همه گونه ستمی را تحمل کرده کنند. خلاصه خوشحالم که هنوز انسانیت وجود دارد.

سالی که نکوست...

اگر چه از این گفته‌ام نا‌خرسندم، اما متاسفانه چندان امید ندارم آخر و عاقبت لیبی ختم به خیر شود. قذافی هر چه که بود چنان رفتار وحشیانه‌ای توجیه‌پذیر نیست. انقلابیونی که چوب در ماتحت حاکم مرده می کنند، بعید است به ماتحت شهروندان عادی رحم کنند، مخصوصاً با حرف‌هاى رهبران انقلاب لیبی که بوی ۵۷ می دهد!
از روزی می ترسم که مردم بگویند خدا بیامرزد کفن دزد قبلی را که لااقل ...

نامردا

جناب روسیه، جناب چین خیلی نامردید!
جناب آمریکا تو که ریاکارانه واسه این رأی زدی به صحرای کربلا، اما خودت رأی وتو علیه فلسطین آماده کردی، از اونها هم نامردتری.

فلسطین و خرقه‌ی تزویر

یه عمره گلوی خودشون و یه جای ما رو جر دادن که: «فلسطین! فلسطین!»
حالا که فلسطینی‌ها بعد از شصت سال میخوان کشور مستقل داشته باشن، دریغ از یه ذره حمایت!

دیروز، امروز، فردا

قال واحد عاقلٌ علیه‌السلام:
آنان که دیروز مردم خویش را موش خطاب کردند، امروز چونان موش در سوراخ پنهان شده‌اند. آنان که امروز ملت خود را «خس و خاشاک» و «میکروب» خطاب می‌کنند، فردا ...!

پرزیدنت تنکیو، تنکیو!

لازم می دانم از طرف مردم همیشه در صحنه‌ی انگلیس، همان جزیره‌ای که در آفریقا واقع شده و مردمش به تازگی به جنبش بیداری اسلامی پیوسته‌اند، از پرزیدنت محمود کمال تشکر و قدردانی را به عمل آورم.
همچنین سلام گرم فتنه‌گران، شامل: استادان دانشگاه، دانشجویان، خبرنگاران و نخبگان ایرانی را نیز از جای جای بندهای 209 و 350 هتل اوین، هتل رجایی شهر و سایر هتل های وابسته خدمت ایشان تقدیم نمایم و از کیفیت خدمات رفاهی هتل‌های مذکور مراتب سپاس و قدرشناسی این عزیزان را ابراز دارم.
در پرانتز:
امید است یک دهم رأفت اسلامی که دولت فلان فلان شده‌ی انگلیس نسبت به گانگسترها و اوباش این کشور روا می‌دارد، نصیب صالح‌ترین افراد این مملکت در هتل‌های فوق‌الذکر شود.

قربان در رمضان

عجب رمضانی است! گویی هر روزش عید قربان است. بندگان خدا را در پای خدایان قدرت قربانی می کنند. برادر نا‌تنی حاکمان ما چنان سلاخ‌خانه‌ای به راه انداخته که بنی‌امیه رو‌سفید شده‌اند. راستی مسلمین سوری مسلمان نیستند یا مسلمانان دیگر مسلمان‌ترند؟

سرنوشت مشابه و پرتقال فروش

صحنه هایی که این روزها از سوریه دیده می شود واقعاً آزاردهنده و غیر انسانی است. صحنه هایی که از خیابانهای درعا و دمشق توسط شهروند خبرنگارها مخابره می شود شباهت انکار ناپذیری با صحنه های اعتراضات 88 تهران دارد. عجب سرنوشت شوم مشابهی! عجب راهبردهای حاکمیتی مشابهی! یعنی پرتقال فروش کجای این بازی پلید پنهان شده؟!

حق ... با کیه؟

عربستان: ایران در امور کشورهای منطقه دخالت نکند
نمایندگان مجلس ایران: بازی با آتش به نفع عربستان نیست

می گن دعوا شده بود و همه تو حیاط پاسگاه جمع بودن. بلانسبت خر تو خری بود که بیا و ببین. طرف اومد جماعت رو ساکت کنه، گفت: هیشکی حق ... خوری نداره غیرِجناب سروان!
حالا دو طرف دعوا می فرمایند هیشکی ... غیر خود ما! برادر، داداش، یا اخی، شیخ، یارو، هوی ی ی! اینایی که شما برگ چغندر حسابشون می کنین، آدمن خودشون. همه حق تصمیم گیری واسشون دارن الّا خود بدبختشون؟ شما جفتتون (به علاوه برادران غربی) همون عراق و افغانستان و لبنان و فلسطین رو آباد کردین، بس نیست؟

تو را با نیزه ها در جنگ میجویند

تو را اینجا به صدها رنگ میجویند
تو را با حیله و نیرنگ میجویند
تو را با نیزه ها در جنگ میجویند
تو را اینجا به گرد سنگ میجویند
تو جان می بخشی و اینجا
به فتوای تو می گیرند جان از ما
به بهانه اسلام و قرآن آدم می کشند. تفکر وحشتناکی که از بطن تعصب و نادانی جان گرفته انسان ها را به هر بهانه ای می کشد. من این مرام و تفکرات را هیچ جوری نمی فهمم. چه بمب گذاری در بازار تل آویو باشد، چه جنایت علیه کارمندان سازمان ملل و چه هر جنایت دیگری به نام دین.
متاسفانه تندروی و بنیادگرایی نه تنها در دنیای اسلام از حمایت بسیاری از روحانیون شیعه و سنی برخوردار شده و منابع مالی خوبی از قبیل دلارهای سعودی و اماراتی (و ایرانی در سوی دیگر میدان) یافته، بلکه همواره بسیاری از اهالی قدرت در غرب نیز تمایل داشته اند یا از این گروه ها حمایت کنند و یا همین چهره از دنیای اسلام را به دنیا بشناسانند. همچنین مناقشات بی پایان فلسطین و ظلم های اسرائیل و عقده های سرخورده عربی نیز در شعله ور تر کردن کینه ها و خشونت ها همواره اثرگذار است.
اسلام گرایی از نوع طالبانی که برای خود ما مسلمان ها هم بهت آور و غیرقابل باور است، متاسفانه زائیده ی حمایت غربیها در طول جنگ افغانستان و شوروی است. بسیاری از صاحبان قدرت در خاورمیانه مثل حاکمان خود ما یا عربستان هم که این نوع تعصبات را چه در دنیای شیعه و چه در میان اهل سنت محمل مناسبی برای بازیهای سیاسی خود یافته اند از همین منش حمایت می کنند.
مطمئناً دوستان غیرمذهبی هزار جور آسمان به ریسمان خواهند بافت که همه اش تقصیر دین است. بسیار خوب. اما واقعاً از درون دایره دین برای من جای بسی شگفتی است که چطور می شود به نام دین این طور جنایت کرد؟
مرتبط:
دشمن نادان و دوستان بی ایمان
بخاطر آتش زدن قرآن عده ای از مسلمانان دیکشنری ها را آتش زدند
جنایت‌هایی که به اسم اسلام انجام می‌شود

فیلتر شدیم + پایان یک دیکتاتوری

1- هنوز یک هفته هم نشده به این خانه تازه اسباب کشی کرده ام و مدتی هم هست که بسیار کمتر از مسائل سیاسی و اجتماعی نوشته ام تا هم اعصاب راحت تری داشته باشم و هم این حضرات به این خانه مجازی ما کرم نریزند. اما متاسفانه فیلترخانه همایونی که این روزها بیش فعال شده دوباره ماتحت فیل کبیرشان را بر دهان این وبلاگ نهاده اند. راستش دیگر دارم از این موش و گربه بازی خسته می شوم. ولی مثل برخی همسایگان وبلاگستانی در دکان را نمی توانم تخته کنم، بنابراین امیدوارم به ابزار گذر از فیل بزرگ مجهز باشید. چون تا مدتها ما در همین خانه باقی خواهیم ماند.
2- مبارک پس از سی سال از قدرت کناره گیری کرد. سایه دیکتاوری از روی مصر برداشته شد. امیدوارم این شروع یک دوره مردم سالاری واقعی باشد و آنها به سرنوشت برخی کشورهای دیگر خاورمیانه (گذر از یک دیکتاتوری به دیکتاتوری جوانتر) مبتلا نشوند. این عدد سی هم انگار عدد مقدسی است، نه؟!