ما و رسانه‌ی ملی‌مان!

پرده ی اول: 

چند شب پیش تلویزیون می دیدم، اخبار مشکلات و بدبختی‌های فرانسوی‌ها را نمایش می‌داد. من عمیقاً قانع شدم باید برای مردم فقیر و بیچاره‌ی فرانسه کاری کرد! به همین دلیل از کلیه دوستان و همسایگان وبلاگستانی دعوت می‌کنم همکاری کنند شاید بتوانیم صدقات مناسبی جمع کنیم و برای مردم فقیر پاریس بفرستیم. هم اینک منتظر یاری سبزتان هستیم! 

پرده ی دوم: 

یک مجری شبکه بی بی سی از کودکان سوء استفاده‌ی جنسی کرد و یک برنامه‌ی این شبکه هم اطلاعات کذبی درباره‌ی یک نماینده‌ی مجلس انگلیس ارائه داد. تا اینجای کار ممکن است برای هر کشور یا شبکه‌ای در دنیا رخ بدهد. اما بی بی سی شورت مجری را سردر لندن آویزان کرد و مدیران ارشدش استعفا دادند.

بعد درست در شب‌هایی شبکه ی مذکور هدف اتهام‌ها و فحشهای صدا و سیمای خودمان بود و شورت آقای جیمی سویل سوژه‌ی اصلی اخبار شبکه‌های مختلف داخلی بود، یک مجری برنامه‌های مذهبی (!) صدا و سیما به جرم مسائل اخلاقی در دادگاه در حال محاکمه بود. تا اینجای کار برای هر کشور و شبکه‌ای ممکن است رخ بدهد. اما به بنا به گزارش برخی خبرگزاری‌ها مجری مذکور حتی پس از محکومیت هم برنامه‌های مذهبی را به صورت زنده اجرا می‌کرد و یک جمله هم از صدا و سیما درباره نیروی مسئله‌دارش گفته نشد. وقعاً به این همه بی شرمی هموطنان عزیزمان در صدا و سیما چه می توان گفت؟!

سرنوشت زورگیران

دادستانی تهران: «پرونده اتهامی چهار نفر عامل سرقت اخیر درتهران که فیلم آن در فضای مجاز منتشر شده بود، با اتهام محاربه و سرقت مسلحانه مقرون به آزار به دادگاه ارسال شد.» 

برخی آگاهان از دادستان محترم استدعا کردند که:

 از این زورگیرها و چاقوکشها به عنوان بازوی امنیتی در کهریزک‌های آتی استفاده نشود، چنان که در دوران دادستان پیشین شد! این کارها آخر عاقبت ندارد. اگر داشت نام قاضی مرتضوی به سمبل اعمال شیطانی در این سرزمین بدل نمی‌شد!

کسی بابت اعتراض به فیلم زورگیری به شما جایزه نمی‌دهد!

سیدعبدالجواد موسوی، خبرآنلاین: چند روزی است که منتظر مانده‌ام و چشم دوخته‌ام به سایت‌های خبری و روزنامه‌ها تا ببینم آنها که برای فیلم «یک خانواده محترم» بلوا به راه انداختند و تهیه‌کننده‌اش را به بدترین چیزهای ممکن متهم کردند و نمایش آن را در جشنواره کن یک فاجعه ملی خواندند چیزی درباره فیلم زورگیری چهار تن از اراذل و اوباش آن هم در ملاء عام چیزی می‌گویند. همان طور که پیش‌بینی می‌کردم خبری نبود. طبیعی هم بود. کسی بابت اعتراض به فیلم زورگیری به شما جایزه نمی‌دهد! ...

آیا در همه جای دنیا در روز روشن و جلوی دوربین این کارها را انجام می‌دهند؟ بر سر عابران و ماشین‌های عبوری هم فریاد می‌کشند که مزاحم کار ما نشوید؟ اصلاً این میزان از خونسردی و آرامش از کجا می‌آید؟ کلینت ایستوود در فیلم‌های گنگستری‌اش هم تا این اندازه خونسرد نبود که این دوستان زورگیر ایرانی و هم‌وطنان غیور ما. من که یک روزنامه‌نگار یک‌لاقبایم و بالاترین خلافم درحال حاضرخوردن چای پررنگ است این قدر احساس امنیت و آرامش ندارم که دوستان خلافکار ما دارند. چرا؟ ...

اندر احوالات یک رفتار ناجوانمردانه!

جوانترهای وبلاگستان شاید یادشان نیاید. آن قدیم‌ترها یکی بود به نام حسین درخشان (سردبیر خودم). او هر کاری برای دیده شدن انجام می‌داد ولی نقطه مشترک همه رفتارش رادیکالیسم حاکم بر آنها بود. او یک بار سر از اسرائیل در می‌آورد و دشنام گوی حکومت می‌شد و یک بار سینه‌ چاک ولایت و دشنام گوی اپوزسیون. سرآخر سر از زندان داخل ایران درآورد و از آنجا که همه چیز حول او مشکوک بود امثال ما زندانش را هم باور نکردیم تا در دفاع از او قلم بزنیم! این روزها نیکان قدم در همان راه نهاده.

نیک آهنگ را از آن زمان که کاریکاتوریست مطبوعات بود می‌شناسم. بعدها وبلاگ او از زمره وبلاگ‌هایی بود که پای ما را به وبلاگستان باز کرد. نمی‌دانم در «سازمان بهینه سازی مصرف سوخت» بین او و مهدی هاشمی چه گذشت، اما هر چه بود سبب نفرت و کینه‌ای شدید از خاندان هاشمی شد؛ تا جایی که بارها در وبلاگ ایشان بدگویی‌هایی از هاشمی و فرزندانش را می‌‎خواندیم.

مهدی هاشمی همواره یکی از جنجالی‌ترین فرزندان هاشمی بوده. اتهام‌های فراوانی در خصوص مسائل مالی وی در خصوص قرارداد های نفتی، سازمان بهینه سازی و دانشگاه آزاد وجود دارد. به نظر نمی‌رسد این اتهام‌ها چندان هم بیراه باشد. بی‌گمان بسیارند کسانی که تمایل دارند اتهام‌های فرزندان هاشمی به ویژه مهدی و یاسر هاشمی در دادگاهی منصف رسیدگی شود. اما هیچ آدم منصفی نمی تواند منکر زحمات اکبر هاشمی (پایان جنگ، تاسیس دانشگاه آزاد و ترویج سواد، ساخت زیربناهای صنعتی، کمک به اصلاحات و ..)، فائزه هاشمی (حقوق زنان و شجاعت سیاسی) و محسن هاشمی (ساخت متروی تهران) شود.

متاسفانه همان‌طور که در همین مکالمه نیز ذکر می‌شود یکی از بدترین اشتباهات استراتژیک اصلاح طلبان پروپاگاندای ابتدای دوران آنها علیه هاشمی بود. گنجی و برخی دیگر از دوستان رادیکال، هاشمی را سیبل کردند و هر چه می‌توانستند علیه‌اش تبلیغ کردند. این در حالی است که مشی میانه‌ی هاشمی در بسیار مواقع به نفع منافع ملی بوده و هست. به هر حال آنچه اکنون نیکان در مورد مهدی هاشمی انجام داده، هر چه بوده باشد نه نفعی به جنبش دموکراسی‌خواهی می‌رساند و نه بویی از جوانمردی در آن هست. تهیه و ارائه‌ی مدرکی که دادگاه و سیستم امنیتی یقیناً علیه مهدی هاشمی و حتی اکبر هاشمی استفاده خواهند کرد با هیچ منطقی توجیه‌پذیر نیست.

کاش روزی یاد بگیریم در جهت حب و بغض‌های شخصی اخلاقیات را زیرپا نگذاریم و منافع مرد را قربانی نکنیم!

آینه چون نقش تو بنمود راست

داره کم کم از گلشیفته فراهانی خوشم می آید:
اول برهنه می شود. خودمان را جر می دهیم و پدر گوگل را در می آوریم تا هر طور شده تن برهنه او را ببینیم. بعد هر کدام تحلیلگر و مفسری می شویم له یا علیه اقدام او تا پلشتی حرص و ولع خودمان را برای کشف تن او پنهان کنیم. 

بعد لبخندزنان کنار یک مرد دشتاشه پوش می ایستد تا ما عقده های نژادپرستانه مان را بیرون بریزیم و نشان دهیم در ورای ادعاهای پوشالی تمدن 2500 ساله چه باطن نژادپرست حقیری پنهان است.

از قرار او دانسته یا ندانسته دارد چهره ی واقعی ما را به خودمان نشان می دهد. امید که «خود شکنیم» و اصلاح کنیم که «آینه شکستن خطاست».

اندر احوالات شیرآبه‌ی پگاه

این سوال به طور جدی برام پیش اومده که:
چند درصد از مردم ما الان روزی حلال خوردن واسشون مهمه؟
از دیدگاه مذهبی نمیگم. همه جای دنیا با هر مذهب و فرهنگی کسب و کار شرافتمندانه یه ارزشه. 

***
این شیر پگاه رو میخریدیم چهارصد تومن.  یهو شد ششصد تومن، یعنی 50 درصد افزایش قیمت. با توجه به اوضاع اقتصاد این تا حدی قابل درکه، اما ریختن آب زیپو به جای شیر هم قابل درکه؟
چرا حالا که دنیا و حاکمان کشور به ما رحم نمی کنند، خودمون هم به همدیگه رحم نمی کنیم؟
با این بی انصافیهایی که در حق همدیگه می کنیم چیزی بیش از اوضاع فعلی حق ماست؟!

رابطه ...دن و اخلاق در صداوسیما

فردوسی پور بحث اخلاق در ورزش رو پیش کشیده و بحث داغه. یه کلیپ احساسی با موضوع اخلاق در فوتبال نمایش داده میشه. ناگهان برنامه قطع میشه و تبلیغ پوشک نشون داده میشه. یعنی ...

یک خواهش:

ای مردم ایران به همدیگر رحم کنید تا خدا به شما رحم کند.
رونوشت: همه اون‌هایی که هموطن‌هاشون رو توی تاکسی و مغازه و مطب و اداره و غیره تیغ می‌زنن!

بس که بی‌شرمانه و پست است این تزویر

«و می اندیشید
که نباید بگوید هیچ
بس که بی‌شرمانه و پست است این تزویر
چشم را باید ببندد، تا نبیند هیچ»*
خواندم که «سمیه توحید لو» را شلاق زده‌اند. در «ساحل سلامت» نوشته:
«خوشحال باش. قصدت تحقیر بود. اعتراف می‌کنم احساس تحقیر‌شدگی تمام وجود‌م را سوزاند. آنقدر که گمان نبرم که تکرار شدنی باشد. ...
امروز تحقیر شدم. حتی غرورم شکست. اما بزرگی و کوچکی دست خداست و اوست که هست. اگر نبود که دق می‌کردیم در این روزها!‌»
دردم آمد، بدجور! اینقدر که گویی خودم یا یکی از عزیزترین نزدیکانم را تازیانه زده‌اند. اما اگر دیروزها شلاق و زندان مایه‌ی شرم بود، به لطف نامردی حاکمان و مظلومیت محکومان امروز برای امثال توحیدلو مایه‌ی سرفرازی و روسفیدی در تاریخ خواهد بود.
خانم توحیدلو از بهترین های وبلاگستان است. این را هم منش اخلاق گرایانه‌اش و نوشته های پخته و خواندنی‌اش و هم توجه گسترده‌ی خوانندگان وبلاگستان به وضوح نمایش می دهد. و در این دوره ی تیره که «فلک به مردم نادان داده زمام امور»** و «هنر خوار شده، جادویی ارجمند»*** اگر با امثال او جز این کنند باید حیرت کرد.
اما با شما مریدکان بدمرادی که ادعای خیلی چیزها را دارید و هیچ کدامش را ندارید، تنها می توانم بگویم: تف!
---------------------------------
* خوان هشتم، اخوان ثالث
** حافظ
*** فردوسی

وقتى سنگ را ببندى و سگ را ول کنى!

اخلاقیات تا چه حد باید در یک جامعه سقوط کرده باشد که شهروند آن جامعه به خاطر کینه توزی‌های بدوی پای یک کودک را قطع کند؟
سطح امنیت مردم در چه حد باید پایین باشد که در روز روشن، در شهر چنین فاجعه‌ی وحشتناکی رخ دهد؟
وقتی که «نمک بگندد» و جایی که باید ایمنی بخش مردم باشد نماد ناامنی برایشان باشد، توقع بیشتری می شود داشت؟
اصولاً آیا نهادهای امنیتی و قضایی با این همه برخورد با نخبگان سیاسی و اجتماعی، مِتر‌کردن آستین و روسری بانوان و شرکت در زد و بندهای سیاسی، وقتی برای برقراری امنیت هم پیدا می‌کنند؟
خشونت تا کجای فرهنگ جامعه ما نفوذ کرده که چنین حوادث وحشیانه ای دارد عادی می شود؟
فرارو: قطع پای یك كودك در درگیری قبیله ای

از «مدینه، شهر پیغمبر» تا «بکش، بکش!»

می گویند دزدی وارد خانه‌ی مدّاحی شد. وسایل را جمع کرد و در چادر‌شبی گذاشت. در حال بلند کردن آن، گفت: «یا علی!». مدّاح سر رسید و گفت:« من با یا حسین، یا حسین جمع کردم تو با یا علی، یا علی می خواهی ببری؟»
حالا حکایت این حاج منصور است. پول نا‌حلالی که از گریاندن مردم و دروغ بستن به ائمه جمع شود، به کار بهتر از تشویق به قتل هم نمی‌آید حاجی!
مرتبط:
منصور ارضی: هرکس "مشایی" را بکشد من پولش را می‌دهم!

درسی گرانبها از غائله‌ی پرسپولیس

وقتی دایی باشی و سر جلوی قدرت خم نکنی و تملق‌گوی اصحاب قدرت نشوی؛ حتی اگر گاهی اشتباه کنی یا بد‌اخلاقی کنی، مردم دوستت خواهند داشت. مردم (حتی هواداران تیم رقیبت) به تو احترام خواهند گذاشت.
اما اگر هم پیاله‌ی اصحاب قدرت شدی و در برابر قدرت و ثروت سر خم کردی، چه قوی‌ترین مرد جهان باشی، چه مدیرعامل پرطرفدارترین باشگاه آسیا و چه مربی آن، مردم تو را کنار خواهند گذاشت و فراموشت خواهند کرد.
هر جای هرم قدرت که هستیم، پشت هر میزی که نشسته‌ایم، هر ثروت و مکنتی که داریم، این درس یادمان باشد!
در پرانتز:
(اگر به سه لینک فوق مراجعه کنید، دلیل نارضایتی از کاشانی و استیلی و حمایت مردم از دائی را بهتر متوجه خواهید شد)

گفت هشیاری بیار اینجا کسی هشیار نیست

مملکت ما نوبر است به خدا! نخبه ترین و صالح ترین افراد جامعه ما در زندان هستند و اعتصاب غذا می کنند و شکنجه می شوند؛ آنوقت خلافکارها، قاچاقچی ها و زورگیرها راست راست توی خیابان ها می گردند و به ناموس مردم تجاوز می کنند و آب از آب تکان نمی خورد.
درست همان موقعی که یک زن، یک انسان طعمه ی حیوانی ترین غرایز چند جنایتکار می شود، مسئولان امنیت و آرامش مردم در حال متر کردن روسری و آستین جوانها هستند!
به کجا باید شکایت برد از دست شما نامردمان؟
مرتبط:
تجاوز در خمینی شهر؛ قربانیان محکوم می‌شوند؟
اعتراض امام جمعه کاشمر به یک تجاوز گروهی دیگر
اعتصاب غذای نامحدود ۱۲ نفر از زندانیان سیاسی

تف به غیرتمان، دق باید کرد!

بعضی خبرها جوری اند که حتی شنیدن آنها و حتی گفتن از آنها زجر آور است. اخبار کودک آزاری، بعد فوت مظلومانه عزت و هاله ی سحابی و هدی صابر و این آخری قضیه ی شرم آور خمینی شهر. توی این مملکت شرف مرده انگار.
دلم می خواهد از آن مردک بی ناموس بپرسم:
حاج آقا مسئلتاٌ!
1- آیا همسر شما در رختخواب با شما محجبه می خوابد؟
2- آیا وقتی همسر ما در آغوش ما برهنه خوابیده، باید کسی حق داشته باشد ...؟
----------------------------------------------------------
حضرت امیر (ع): اگر یک مرد مسلمان با شنیدن این خبر دق کند و بمیرد، سزاوار است و مورد ملامت نیست.

عاشق شو ار نه روزی، کار جهان سرآید!

زیباترین مفهومی که از ابتدا در جنبش سبز وجود داشته بی پرده گفتن از عشق هاست. سالهاست که توی این مملکت حتی بیان عشق به همسر هم خط قرمز بوده. از همان ابتدا که زهرا رهنورد و میرحسین عاشقانه دست در دست هم گام بر می داشتند و برای اولین بار در این سی ساله چنین عکسی از بزرگانِ سیاست رسانه ای شد، تا آن نامه های عاشقانه زندانیان جنبش از زندان و نامه های متقابل همسران آنها، و آن اظهار عشق علنی و شجاعانه ی بهزاد نبوی به همسرش و این آخری، آغوش پر از عشق نسرین ستوده و همسرش رضا خندان از زیباترین جلوه های جنبش سبز هستند.
به خاطر طبع و غریزه ی آدمی ذکر زندان ها و شکنجه ها و آزارها و دردها سزاوار فراموشی اند و ضمناً در تمام این سالها این قدر تصویر و ذکر خشونت و اندوه شنیده ایم که بی تفاوت شده ایم. اما عشق همان چیزی است که این مملکت و مردمش به آن احتیاج مبرم دارند. عشق همان نیرویی است که می تواند بیماری حادّ دیوصفتی را از وجود دردمند این سرزمین به در کند. عشق تان مستدام!

زمان دروغ‌گويي قدرت‌ها

رحيمي: زمان دروغ‌گويي قدرت‌هاي بزرگ سپري شده
آقا به قرآن ما حالمون داره به هم می خوره از بس دروغ شنیدیم. پس زمانی دروغ گویی قدرت های کوچک کی سپری می شود؟

دفاع از یک خائن

فرج الله سلحشور سخنان مسعود کیمیایی در مراسم افتتاحیه جشنواره فیلم فجر درباره جعفر پناهی را "دفاع از یک خائن" دانست و گفت که "۹۰ درصد فیلم های مسعود کیمیایی در سطح آبگوشتی است."
اصلا نمی خواهم به این بپردازم که سریال یوسف یکی از ضعیف ترین سریالهایی بوده که تا حالا تلویزیون نشان داده و تمام سریال پر از منبر رفتن هنرپیشه ها بوده و اینکه خالق «قیصر» و «داش آکل» را نمی شود هیچ جوری کوچک شمرد. به این هم اصلاً کاری نداریم که جعفر پناهی یکی از بزرگترین مفاخر سینمای ایران است.
فقط می خواهم از آقای سلحشور بپرسم:
«قضیه ی پرونده ی سرقت هنری شما در دادگاه حل شد؟»

بزرگی که فرجام آن تیرگی است

نردبان این جهان ما و منی است
عاقبت این نردبان افتادنی است
لاجرم آن كس كه بالاتر نشست
استخوانش سخت تر خواهد شكست

این آقای رامین در دوره کوتاه پشت میز نشینی اش بی اخلاقی هایی از نان بُریدن تا توهین های ناشایست در رسانه را انجام داد.
حالا به همان راحتی که آنسوی میز رفت، به زیر کشیده شد.
او از قانون نسخ ناشدنی طبیعت درس نگرفت، ما چطور؟

والي از کجا در خانه ئ خمّار نيست؟!

پریروز محموله اسلحه قاچاق دولت مان را در آفریقا گرفتند، دیروز محموله هروئین قاچاقی آن را؛ من از فردایی می ترسم که محموله قاچاق فاحشگان ایرانی به مقصد آفریقا را کشف کنند!
خدایا در مملکتی که دولتش به عنوان قاچاقچی اسلحه و مواد مخدر مطرح می شود، از دست خلافکارهای خرده پا و چاقوکش هایش به کجا پناه ببریم؟
تحقیر و توهین شنیدن، حتی از گامبیا؟! ای تف بر غیرت تان!

مرز اهانت و حمله بسیار باریک است

... اگر کسی کارتون یا کاریکاتوری را با هدف اهانت به پیامبر اسلام بکشد، طبیعتا از سوی من قابل دفاع نیست، هر چند ممکن است مدافعانی داشته باشد.
اما آیا کارتونیست باید آزاد باشد که کارتون پیامبر را بکشد؟ معتقدم که باید آزاد باشد! ولی نکته دیگر که برای دشمنان عزیز قابل درک نیست، این است که انتشار کارتون پیامبر در روزنامه یا رسانه خبری، با انتشار کارتون در هر جای دیگری متفاوت است. رسانه‌ها تابع قوانین رسانه‌ای هستند و بر این اساس، آزادی مطلق نیست. گرچه محدودیت‌ها از کشوری به کشور دیگر و گاه از استانی به استان دیگر فرق می‌کنند.
مرز اهانت و حمله بسیار باریک است و به ظرفیت افراد بر می‌گردد. به عنوان مثال، کارتون‌های من در باره سران جنبش سبز را کسانی که هنوز نمی‌توانند مسخره کردن رهبرانشان را تحمل کنند، اهانت آمیز دیده می‌شود و می‌خواهند انتقام بگیرند. از نظر من چنین کارهایی اهانت نیستند. ...
متن کامل را در وبلاگ نیک آهنگ خوانید