Angrybirds

به نظرم تاریخ رو می شه به پیش از انگری‌بیرد و پس از انگری‌بیرد تقسیم کرد.

راستی اصلا ما انسانها تا قبل از انگری‌بیرد چطور امر خطیر خود‌سرگرم‌سازی را به انجام می‌رساندیم؟

در حال حاضر اختراع جناب ادیسون برای تداوم حیات ضروری‌تر است یا انگری‌بیرد؟

انگری بیرد البته برای همه اقوام و ملت‌ها می‌تونه جذاب باشه، اما با توجه به شباهت این بازی با پرتاب سنگ لذت آن برای ما لُرها مضاعفه!

ملیت من

این روزها که کک لاتاری به تنبان اکثر دوستان و همکاران افتاده بود، بارها از من پرسیدند: «داره وقتش تموم می شه هان! ثبت نام کردی؟»
و وقتی جواب منفی می دادم متعجب می شدند. گاهی حتی سرزنشم می کردند. دو کلمه انگلیسی بلد بودن دلیلی برای ثبت نام لاتاری شهروندی آمریکاست؟
هرچه تا حالا زور زده ام نتوانسته ام خودم را راضی کنم که شهروند جایی غیر از ایران باشم. بدم نمی آید تحصیل یا کار در کشورهای دیگر را تجربه کنم (برای مدتی محدود). سایر مردم دنیا را از نزدیک بشناسم و ارتباط و دوستی با آنها را شخصاً تجربه کنم. اما شهروندی بحث دیگری است. نمی توانم ملیت هیچ جایی غیر از ایران را برای خودم متصور شوم.
شاید آینده دیدگاهم را عوض کند، کسی چه می داند! اما امروز با همه معایب، با همه ناخرسندی ها و رنج ها که می بینم باز هم شیفته همین آب و خاک هستم. اینقدر که نمی توانم شهروند جای دیگری بودن را بپذیرم.

خرت و پرتهای دانشجویی

این پست روهم همسرم نوشته:
يه ساک پلاستيکی پر از لباس و کتاب،يه کوله ی در حال انفجار روی دوش،يه کيف ديگه پر از خرت و پرت تو يه دست ديگه.
اينها نشونه ی يه دختر دانشجويه وقتی تو فرجه ها می خواد بياد خونه مثلا درس بخونه.
سوالی که هميشه تو ذهنم مي چرخه اينه که اون ساکها چقدر مقاوم بودن؟ در حالت عادی وقتی توی اون ساکها چند تا وسيله مي ذاری کش ميان و پاره ميشن اما اون وقتا .......
انگار که ساکها هم شور و حال دانشجويی رو حس می کردن و رفيق نيمه راه نبودن.

SMS

این مطلب هم از یادداشتهای روزانه همسرم کپی شده:
امروز همکارم واسم يه پیامک فرستاد. وقتی می خوندمش توی ذهنم داشتم صداش رو می شنيدم که با لحن مخصوص به خودش داره واسم تعريفش می کنه. خيلی واسم جالب بود. قبلا هم اين اتفاق برام افتاده بود ولی بهش توجه نکرده بودم. ايندفعه به لطف ترافيک بهش فکر کردم و يه لبخند اومد گوشه لبم. چقدر زود به هم عادت می کنيم و کوچيک ترين حرکاتمون رو به ياد می سپاريم، بدون اينکه تلاشی برای به خاطر سپردنش بکنيم. چقدر زود تو ذهن هم می شينيم و چقدر زود فراموش می کنيم.

برای صفحه راست دفتر

همیشه این بحث وجود دارد که آیا چیزی به نام ادبیات زنانه وجود دارد یا خیر؟! به نظر من قلم زنانه باید ظرافت و نکته بینی خاص خودش را داشته باشد. نوشته های سیمین دانشور یا ویرجینیا ولف کاملاً قدرتمند و زیبایند ولی حتی بدون دانستن نام نویسنده کاملاً می توان دریافت که به قلم یک زن نوشته شده و به گمانم همین نقطه قوتشان است. اصلاً زنها نکته ها و ظرافتهایی را می بینند که ما مردها هیچ وقت نمی توانیم ببینیم. غرض از اینهمه صغری کبری چیدن چند مطلبی است که همسرم نوشته و در پی می آید:

هميشه از نوشتن صفحه چپ دفترها لذت می برم و هميشه دلم واسه برگ صفحه راست می سوزه ، واسه اينکه کسی دوسش نداره. همسايش حقش رو ضايع کرده و روش رد انداخته. ولی صفحه چپ هميشه دعوتم می کنه به نوشتن،صدام ميزنه که یه مداد بردارم و روش يه چيزی بنويسم. من هم نا اميدش نمی کنم. می نويسم و دلم برای صفحه بغل دستيش می سوزه.

ماموریت نمایشگاه و غیره

1- بالاخره یک هفته کاری شلوغ و پر ماجرا رو از سر گذروندم. ماموریت کاری مشترک باعث شد یسنابابا رو هم زیارت کنیم. دیداری کوتاه ولی مایه مسرت. راستش وقتی پیمان به دیدن من اومد سخت در حال فک زدن و مخ زنی مشتریان شرکت بودم ولی خیلی دلم می خواست بیشتر از اینها وقت بذاریم و همصحبت بشیم.
حالا پس از یه هفته ماموریت اومدم مرخصی تا کمی استراحت کنم. گمونم بیش از هر چیز فکم احتیاج به استراحت داره!
2- نمایشگاه بین المللی نفت و گاز از بهترین نمایشگاه های ایرانه. اگه کاسب خوبی باشی کاسبیت اونجا همیشه به میلیارده. چینیها مثل همیشه حضور فعال داشتند (با اون ناهارهای تهوع آور گیاهی و عجیبشون). ترکها چقدر تو بازار ایران فعال شدند! می گن با توجه به تحریمها هر چی رو بخواین از شیر مرغ تا جون آدمیزاد از اروپا واستون میاریم. محصول خوب هم هر چی دارین خریداریم. خلاصه دارن حسابی از موقعیت خراب ما بهره مفید می برن. واسه ما خوبن البته (با این تحریمهای لعنتی).
3- مشکل حمل و نقل و ترافیک نمایشگاه هم که تا ابدالدهر حل نمی شه. چند متر از ورزشگاه انقلاب و زمین جنوبی خود نمایشگاه بیشتر مشکل رو حل می کرد. اصلاً اگه این پایتخت درپیت ما ده درصد همت اصفهانیا رو داشتند دو تا زیر گذر رو گذرایی که عین قارچ تو اصفهان درمیاد و مشکلای ترافیک رو حل می کنه می ساختن و قال قضیه کنده بود. دیگه هم لازم نمی شد میلیاردها خرج کنن تا نمایشگاه رو به خارج از شهر ببرن. البته به قول یه راننده تاکسی پس کی بخوره؟!
4- تو این روزایی که من حسابی گرفتار بودم. تنور انتخابات هم که به سلامتی داره داغ می شه. این ثمره عین هزاردستان می مونه، هر جا بری هستش. حالا هم که به سلامتی بوقای تبلیغاتی معجزه قرن رو برداشته. سفرهای استانی هم بحمدالله دارن نتیجه دار می شن بالاخره. تا حالا که سودمند نبودن ولی این در انتخابات دارن حربه موثر دولت نهم برا تبلیغات می شن (اونهم به هزینه رایگان بیت المال). کی به کیه، تاریکیه!

لقمه را دور سر چرخاندن

ما اینجا یه رئیس اداری داریم که شاهکار خلقته. یه آدم به شدت مسن که همه معتقدیم مغزش خشک شده! در عکس این پست یه dryer رو می بینید که بچه های فنی به دستور ایشون نصب کردن. حضرت آقا فرمودن که دقیقاً همون جا بدون کم و زیاد نصب بشه. سیم دستگاه به پریز نمی رسه. خواستن ده بیست سانت به سیمش اضافه کنن، فرموده: نه! زیبایی دستشویی به هم می خوره! می گم سیم کش بیاد (به نحوی که در تصویر توضیح داده شده) سیمش رو بکشن.

درخواست کمک فوری

برای لاگین شدن تو سایتهایی مثل بلاگر، وردپرس یا فرندفید باید از https استفاده کرد. متاسفانه وقتی می خوام از اینطور صفحات استفاده کنم با ایراد زیر مواجه میشم. بچه های واحد کامپیوتر هم راه برطرف کردن مشکل رو نمی دونن.
واقعاً در سراسر وبلاگستان با این همه مثلاً آی تی باز و گیک و شبکه کار یکی پیدا نمی شه راه حل قضیه رو بدونه؟ یعنی همه فقط مطالب بخشای آی تی سایتای خارجی رو ترجمه می کنن؟ لطفاً چنانچه یه نفر باسواد شبکه کار با اطلاعات راجع به آیزاسرور وجود داره به فریاد من برسه:

Network Access Message: The page cannot be displayed
Technical Information (for Support personnel)
    * Error Code: 504 Proxy Timeout. The connection timed out. (10060)
    * IP Address: …….
    * Date: 10/24/2008 6:24:41 AM [GMT]
    * Server: …isa02…..net
    * Source: proxy

وسوسه های وردپرسی

گاهی هوس می کنم برای مدتی هم که شده به وردپرس مهاجرت کنم. اما چند عامل مانع از این کار می شه:
1- ترجیح می دم لینکهام به همان صورت گوگلرول و گرفته شده از فهرست وبلاگهایی که تو گوگل ریدر می خونم باشه. در واقع الان فولدر وبلاگها رو تیک می زنم و با چند کلیک همه لینکهای مورد علاقم تو وبلاگم ظاهر می شه. وردپرس همچین امکانی بهم می ده؟
2- الان با یه اکانت گوگل عکسهام رو در پیکاساوب، فیلمهام رو در یوتیوب، خواندنی هام رو در گوگل ریدر و نوشته هام رو در بلاگر به اشتراک می ذارم. به علاوه همه امکانات ذکر شده به علاوه سایر امکانات فوق العادهٴ گوگل در خدمت وبلاگم هستن. گمان نکنم بشه در وردپرس از این همه امکانات یه جا استفاد کنم، درسته؟
3- در بلاگر از کدهای جاوا و اچ تی ام ال ساتفاده می کنم. از قرار در وردپرس نمی شه. درسته؟
جماعت وردپرسی پیشنهادی درباره موارد فوق الذکر ندارن؟

غیبت غیر مجاز

چند وقتیه دارم بدجوری شرمنده خواننده های این وبلاگ می شم. راستش از نظر من وبلاگ اینقدرها هم فضایی خصوصی نیست تا هر وقت آدم دلش خواست بنویسه و هر وقت دلش خواست ننویسه. به هر حال چند نفری به صورت ثابت به این وبلاگ یا هر وبلاگ دیگه ای سر می زنند و توقع دارند مطلب تازه و جالبی واسه خوندن پیدا کنن. و ما هم که از وبلاگ به عنوان یه رسانه استفاده می کنیم و نظراتمون رو بیان می کنیم باید مسئولانه برخورد کنیم و حقوق خواننده های وبلاگ رو در نظر بگیریم.
چند تا مسافرت پشت سر هم به علاوه گرفتاریهای شغلی و کارهای مربوط به شغل نیمه وقتم که اغلب تا نیمه شب وقتم رو می گیره باعث شده مرتب ننویسم. عذر می خوام!

غرغرانه

هشدار بهداشتی: لطفاً چنانچه بهداشت کلامی برایتان اهمیت بسیار بالایی دارد نخوانید!
این روزها اوضاعم بدجوری خر اندر قیچی است. یعنی در واقع تمام تیرهای شانسی که دولت محترم بی هوا در هوا رها می کند یکراست ره به ماتحت ما می یابد و یا به عبارت دیگر به قول محسن نامجو موز هستی را خورده ایم آلت گونه. از این سخن هدایت هم می توان استفاده کرد که همه چیز خراب است، هیچ چیز سر جای خودش نیست و زندگی فلان فلان شده هم دست از سرم بر نمی دارد.
حقوق که سه خط درمیان می دهند. می خواهند طرح اقماری را از شرکت بردارند و بومی سازیمان کنند و این درحالی است که مسکن نمی دهند، ودیعه مسکن هم نمی دهند و هیچ تسهیلات دیگری هم نمی دهند. می خواهم همه دار و ندار را جمع کنم که پول پیش مسکن را جمع کنم، قیمتش به لطف بخشنامه های روزانه دولت سر به فلک می زند و جیبم خالی از حقوق.
ولی خدایی رفیق خوب به از برادر! که رفقای خوب این روزها قرضهای خوب می دهند و نه چون بانکهای اسلامیمان رباخوارانه! این دو روز دشواری نیز بگذرد اما باز خدا را شکر که خود کرامتش هست و رفقا هستند و فحش (جهت خنک شدن دل) هم هست!

نحوه تغییر رنگ زمینه در بلاگر

S.O.S
کسی می دونه رنگ سرمه ای حاشیهٴ قالب وبلاگم رو چطوری می تونم تغییر بدم؟
قاعدتاً باید از لیوت قسمت فونت اند کالر انجام بشه. ولی واسه این یکی ( رنگ زمینهٴ حاشیه ) گزینه ای وجود نداره.
فعلاً تصمیم ندارم به وردپرس کوچ کنم. پس لطفاً مطلعین از بلاگر درباره بلاگر اطلاعات بدن. دلیلم رو اگر چه قبلاً گفتم واسه تاکید می گم فقط و فقط به دلیل اینکه همه اکانتهام اینجوری متمرکزه و هر کاری بخوام انجام بدم به لطف مزایای جورواجور گوگل انجام می دم و راحت هم اونها رو روی وبلاگ می ذارم (لینک، عکس، ویدیو و ...).
ضمناً باید عرض کنم دوستان بلاگر فارسی جداً پخمه هستن. اوضاع قالبها و تنوعشون اصلاً جالب نیست. دو سه روزه من تو دردسر افتادم حتی یه پیام کمک از بلاگریها نداشتم.
بعدنوشت:
خوشبختانه خودم فهمیدم چه جوری می شه تغییرش داد:
اول باید رفت به قسمت Edit html. تیک گزینه Expand Widget Templates رو بزنید. کد زیر رو همون خطهای اول پیدا کنید:
body {
background:#d0fbfc;
...
به جای کد رنگ فعلی ( #d0fbfc ) کد رنگ دلخواهتون رو بگذارید. برای فهمیدن کد رنگ می تونید از Color picker برنامه فتوشاپ استفاده کنید و اون رو داخل کدهای وبلاگ کپی و پیست کنید.

شراکت سیدها

خدمت جناب مستطاب فودی دامت صدماته
در کامنت دانی یکی از نوشتارهای اینجانب فرموده بودید که هنوز زنده اید. بدینوسیله احتراماً به استحضار می رساند که فکر می کنید زنده اید. به چه زنده اید؟ مردک برقی، آیا مخت هم برقی شده یا برق گرفته تو را و هوش از کف داده ای؟ اگر زنده بودی هنوز مخت کار می کرد و هر از گاهی کلامی می نوشتی تا کار و کاسبیمان را رونقی ببخشیم.
آخر این چه شراکتی است؟ پس از عمری لر بازی درآوردیم و با یک فقره عرب (آنهم برای اولین بار در تاریخ دو قوم!) شریک شدیم. حالا دَبه کرده ای و یک بار کرکره دکان را تو بالا نکشیده ای. لابد فردا که باغ محصول داد و این خانه مجازی پایمان را تا دور و بر بلوک 209 کشید سر و کله ات پیدا می شود که سهم من کو؟
پس بگذار از همین الان بگویم سهم و درد! سهم و هلاهل! سهم و پولولو! همه را من کاشتم آب خنکش را هم من برداشت می کنم. تازه هوا هم از ماه دیگر در خوزستان سگ کش می شود. خودت قضاوت کن تو این گرما کی حاضر می شود آب خنک را با رفیق و شریکی مثل جنابعالی تقسیم کند؟

در حاشیه

1- عید غدیر رو به همه شما تبریک می گم و براتون آرزوی خوشی و سلامتی دارم.
2- نمی دونم نوشته های وبلاگ ارزش بحث ندارن یا خواننده هاش تنبلن یا کامنت دونی خرابه؟ به هر حال کسی زحمت کامنت گذاشتن به خودش نمی ده و من نمی دونم کلاً اراجیف می نویسم؟ کمی تا قسمتی اراجیف می نویسم؟ یا حرف به درد خور هم می نویسم؟ هم اکنون یاری سبزتان را نیازمندیم! البته این فیدریدرهای لعنتی هم مزید بر علتن.
3- اینجا که من هستم بدون ابزار عبور هیچ وبلاگ بلاگفایی رو نمی تونم باز کنم. از اخطار «امکان پذریر نمی باشد» خبری نیست ولی صفحشون اصلاً بالا نمیاد. این لامصبا به دم و دستگاه خودشون هم رحم نمی کنن!
4- قبلاً یه مطلب درباره غذایی که ما اسمش رو «گلوله چندشی» گذاشتیم نوشته بودم. پیمانکار غذامون عوض شد، اون غذا هنوز هستش ولی سایزش از اندازه توپ پینگ پنگ به اندازه توپ تنیس رسیده. می خواستم بدونم اگه بزودی سایزش رو به اندازه توپ فوتبال کردن باز هم می شه بهش کوفته تبریزی گفت؟
5- تقریباً از زمانی که بنزین سهمیه بندی شد دستمال کاغذی هم تو شرکت ما سهمیه بندی شد و به جای یه دستمال روی هر میز غذا دو برگ دستمال واسه هر کارمند جایگزین شد. حالا سوال برا ما پیش اومده اول بنزین سهمیه بندی شد یا دستمال کاغذی؟ و اگه سهمیه بندی بنزین تمام بشه این یکی هم آزاد می شه؟
6- احتمالاً چند پستی رو سیاسی خواهم نوشت. برا تنوع یه کم بازی با آتیش هم بدک نیست!
بعدنوشت:
جهت اطلاع دوستان باید بگم که در فید وبلاگ در پایان هر پست یه گزینه کامنت ( Comment ) هم هست.

3.9.86

1- مباحث جالبی در انتقاد و تحسینِ لینوکس در کامنتها مطرح شده که پیشنهاد می کنم اگه وقت کردن بخونین.
2- لیلای وبلاگستان من رو به یه بازی جدید برای نوشتن از 5 کتاب تاثیرگذار دعوت کرده. شرمندم، ولی سعی کردم لااقل در نوشتار از هیچ کتابی تاثیر کامل نپذیرم تا مقلد محض کسی نشم. ضمن اینکه همه کتابها (که معمولاً با وسواس انتخابشون می کنم) کمابیش بر دانسته ها و ذهنم تاثیرگذار هستن. سعی می کنم در اولین فرصت از آخرین کتاب خوبی که خوندم بنویسم: «تنهایی پرهیاهو».
3- ببخشید اگه شاخه به شاخه می پرم ولی دوست ندارم با نوشتن تنها در یک حوضه حوصله خودم و شما رو سر ببرم. قابل توجه سید فواد که اینجا تنها توانایی داستان نوشتنم رو تقویت نمی کنم بلکه بی اغراق اینجا مجازی زندگی می کنم و زندگی یک نواخت هم مفتش گرونه.
4- دیشب یه فیلم معناگرای خوب دیدم و یه فیلم طنز باحال (هر دو ایرانی). هیچی مزهٔ سینمای خنده گرا رو نمی گیره، اون هم با این روانهای خط خطی که ما ایرانیا داریم. جاتون خالی یه شکم سیر خندیدیم.
5- امیدوارم حوصلتون شده باشه پست طولانی قبلی رو بخونین و احیاناً مجاب بشین به جمع علاقه مندان لینوکس بپیوندین.

عید و وحدت

دیشب در راستای تقویت وحدت اسلامی همینکه تلویزیون عربستان رو دیدیم که عید اعلام کرد و زدیم کانالهای ایران دیدیم مجریها که قبل از اون با شک و تردید می گفتن معلوم نیست عید کی هست با اطمینان کامل می گفتن قطعاً فردا عید نیست. به بچه ها گفتم دیدین گفتم اینا منتظرن ببینن اهل سنت کِی رو عید اعلام می کنن تا اینا یه روز متفاوت رو اعلام کنن! حتی اگه لازم باشه ماه قمری رو سی و یک روزه و بیشتر کنن.

یه خواهش

نوشتن طنز رو بیشتر از هر نوع نوشته دیگه ای دوس دارم. ولی راستش طنازی کار خیلی سختیه. یعنی شما چیزی می نویسین که به نظرتون خیلی معمولیه اما دیگران قاه قاه بهش می خندن و گاهی فکر می کنین عالی نوشتین و همه بی تفاوت از کنارش می گذرن. نمی دونم وقتی می نویسم (مثلاً چند متن اخیر) اصلاً به اصطلاح طنزش گرفته یا نه. به خدا منتظر کف و هورا نیستم. فقط اینجور وقتا بهم بگید که لبخندی (هر چند تلخ) هم همراه اندیشه پشت مطلب بوده و طنزش گرفته یا نه. امیدورام مثل پست S.O.S دستم رو تو حنا نذارید!

S.O.S

دوستان پرتوان، برسید به داد این ناتوان!

یه سوال از دوستانی که تو روزنامه ها و مجلات معتبر کار می کنن:

چه نرم افزاری واسه صفحه آرایی مناسب تره؟

پیشاپیش از حسن نظر و الطاف حضرتعالی و چه می دونم از این حرفا دیگه!

لطفاً جوابا جدی باشه(تو رو خدا سر کارم نذارین).

هر كي بلده و نمي گه اميدوارم قاضي ميم رو هر شب تو خواب ببينه!

نتیجه: به طرز احمقانه ای دلم رو به دوستی یه دوجین رفیق مجازی خبرنگار بی خیر خوش کرده بودم

مختومه شدن پرونده: یه آدم با مرام به نام آقا مهدی کار ما رو راه انداخت و دیگه لازم نیست دست به دامن برادران خیّر و دست ودل باز غربی بشم.

Adobe: Adobe indesign

Wiki:Adobe indesign

About: Adobe indesign

سید دمپا پوش

شاید متعجب باشید چرا تا کنون چند پست خودمونی درباره این سید عربو نوشته ام. راستش یکی از بهترین خاطرات من از دوره فراموش نشدنی دانشجویی یه نشریه طنز چند روزه بود که ما دو سید با هم راه انداختیم. نشریه ای که مثل نون داغ تا از تنور در میومد رو دست می رفت. قدرت طنز رو اونجا به خوبی حس کردم.

این صاحب دمپا ابری فوق العاده مهربون و دلسوزه و عاشق وطنیه که هم مال عجمهاست و هم مال عربا. یه جنگ زده خرمشهری! با همون اعصاب خراب جنگ زده ها و تند مزاجی سیدا. دوباره دمپایی ابری مجازیش رو پاش کرده. من خیلی دوستش دارم. همین نوشته اولش خوب ترمز بریدنش رو نشون میده. بخونین، خالی از لطف نیست. اما من ازش خواهش می کنم با احتیاط تر و یواش تر بنویسه! سید خطر داره سید!

پدر

بدینوسیله داشتن فرزند، همسر دوم یا هر نوع مورد مشکوکی از این دست که در کامنت دانی به بنده نسبت داده شده به شدت توسط اینجانب تکذیب می گردد. از کلیه دوستان مجازی خواهشمند است از ایجاد چنین شایعاتی که ممکن است منجر به نقص عضو یا فوت اینجانب توسط اسلحه دمپایی گردد جداً خوددرای فرمایند. بدیهی است صاحب این وبلاگ در صورت مشاهده چنین اقدامات مجعولی حق اقدام متقابل را برای خود محفوظ می داند
با احترام
متتی

رونوشت:
ارباب محترم مربوطه