علی کوچولو دیگه کوچیک نیست

علی کوچولو بخشی از نوستالژی کودکی ما فرزندان انقلاب است. آن سالها که پدرهایمان همیشه جبهه بودند و مادرهایمان اشکشان لب مشکشان بود و بازی ما تنفگ بازی بود. با انگشتهایی که به شکل کلت می گرفتیم و «درررررررر... کشتمت. جر نزن! کشتمت!» و بعد احتمالاً یک توپ لاستیکی و آنقدر دویدن تا نفسی نمانَد. حالا یکی که نمی دانم کیست شرح حال این علی کوچولوها را به زیباترین شکل ممکن خوانده. این نماهنگ فوق العاده را از صدای آمریکا دیدم. بخشی از ترانه:
علی کوچولو، دیگه کوچیک نیست،
سرِ راهشه یه تابلوی ایست
یه دانشجوی ستاره داره،
دست از رؤیاهاش برنمی داره
باباش تو زندونه،
علی با مردم تو میدونه،
یه سرودو می خونه،
سر اومد زمستونه،
پیرهنش غرقِ خونه...
تموم می شه کارِ علی
تو دلِ یه گورِ جعلی.
وای،
وای،
وای...

دنلود فیلم «علی کوچولو دیگه کوچیک نیست!»

بشکن بشکنه، بشکن!

اگه این روزای دم عید یه کم اخمو شدین و دلتون میخواد یه خورد بخندین پیشنهاد می کنم این ویدیو رو ببینید. از قرار دمدمای انتخابات گرفته شده. من رو موبایل یک از دوستا دیدمش و ازش گرفتم و آپلود کردم.
لینک دانلود

شب ...، شب درازه

شاید خلی از شما شعر نیما دهقانی رو شنیده باشید. همون شعر طنزی که توی همایش دعوت از خاتمی خوند. ولی هر کی نشنیده شنیدن مجددش واقعاً ارزشش رو داره:
خلاصه از جلو، از پشت، بالا
به ما خوب می رسند الحمدلله

از فراز سرزمین باران

اگر پست قبلی رو خونده باشید شاید بخواید تصویر دقیق تری از ناحیه ییلاقی که دربارش صحبت کردم داشته باشید. فیلمی که تو این پست گذاشتم احتمالاً می تونه در این مورد مفید باشه. فیلم از بالای کوه در ییلاقی موسوم به کِرمان تو جاده اسالم به خلخال گرفته شده: