زندان برای همه ایرانیان

خیلی از آدمهای دربند برای من و ما در حد یک اسم هستند. شاید به همین خاطر اگر چه از در بند بودنشان خشمگین می شویم و با تصور لحظه های دردناکِ زندان و شکنجه و اعتراف خونمان به جوش می آید، ولی درک کاملی از شرایطشان نداریم. اما برای ما نبود اهالی وبلاگستان سمیه توحید لو و محمد علی ابطحی بسیار دردناک است.
بسیاری از ما با وبنوشت با وبلاگنویسی آشنا شدیم. ساحل سلامت روزهای زیادی یکی از پاتوقهای مجازی دوست داشتنی ما بود. حالا اولی سوت و کور است و دومی را نامردها بمب گذاری کرده اند تا مبادا جرعه ای از داناییِ درون آن لب تشنه ای را سیراب کند!
دلتنگ هر دویشان شده ام. دلتنگ نوشته های خوبشان که جرعه ای بود از جام دانایی.
چه دردناک است که کاری از دستم برنمی آید.