که چی بشه؟!

اولی: چرا باید رای بدم؟ چه فرقی می کنه؟ همشون سر و ته یه کرباسن!
دومی: قبل از این چهار سال، بیکاری و فقر این اندازه بود؟ گرونی این اندازه بود؟
اولی: خوب، نه! که چی؟!
دومی: قبل از این چهار سال، اینقدر تو موضع ضعف بودیم که حتی کشورای نیم وجبی عربی هم بزنن تو سرمون و جزیره بخوان؟
اولی: خوب، نه! که چی؟!
دومی: یادت هست سال 80 که دانشجو بودیم با خونسردی جلو رئیس دانشگاه و مسئولای شهر می ایستادیم و حقمون رو می خواستیم؟ ببین داداش کوچیکت که دانشگاست هم این روزها از این جراتا دارن؟
اولی: بازم می گم همه سر و ته یه کرباسن!
دومی: قرار نیست کسی معجزه بکنه. سیاستمدارا همه جای دنیا زیاد شعار می دن و کم عمل می کنن. ولی همینکه عقلگرایی تا حد ممکن حاکم بشه و جوگیرانه سرمایه های مملکت رو بر باد ندن باعث می شه این هم نیروی به درد بخور و این همه سرمایه خدادادیِ مملکت، پیشرفتش رو تضمین کنن.
اولی: باید بیشتر فکر کنم!
دومی: حواست باشه گاهی «زود دیر می شود».