عادت نکنیم

« من متعلق به نفرت از اسارتم و نفرت از استبداد؛ اما به باور داشتن عادت نمی کنم. می گویم: تو هرگز به خاطر وطنی که به عادت دوست داشتنش مبتلا شده ای به جان نخواهی جنگید.
هرگز به خاطر مردمی که به مهرورزی ایشان، عادت کرده ای زندگی نخواهی داد.
نمازی که از روی عادت خوانده شود، نماز نیست، تکرار یک عادت است. نوعی اعتیاد. حرفه ای شدن، پایان قصه خواستن است. »
یک عاشقانه آرام، نادر ابراهیمی، صفحه 28